Historia

Joy Division istniało niecałe cztery lata i zdążyło wydać dwa albumy. Poniżej najważniejsze punkty tej drogi — od wieczoru, który uruchomił pół manchesterskiej sceny, po decyzję o zmianie nazwy, którą trzej pozostali muzycy podjęli po śmierci wokalisty.

1976

Wieczór w Lesser Free Trade Hall

4 czerwca 1976 roku Sex Pistols zagrali w niewielkiej sali Lesser Free Trade Hall w Manchesterze. Publiczność liczyła kilkadziesiąt osób, ale konsekwencje tego koncertu wyznaczyły kierunek całej lokalnej sceny. Byli na nim między innymi Bernard Sumner i Peter Hook, koledzy ze szkoły w Salford, którzy zaraz potem postanowili założyć zespół.

Hook kupił bas, Sumner wziął gitarę. Grupa przyjęła nazwę Warsaw — zaczerpniętą z utworu „Warszawa” Davida Bowiego z albumu Low. Wokalistą został Ian Curtis, młody urzędnik z Macclesfield, który sam zgłosił się do zespołu.

1977—1978

Zmiana nazwy i pierwsza płyta

W sierpniu 1977 roku za perkusją zasiadł Stephen Morris i skład ustabilizował się na dobre. Nazwa Warsaw zaczęła jednak mylić się z londyńskim Warsaw Pakt, więc na początku 1978 roku zespół zmienił ją na Joy Division. Określenie pochodzi z powieści Dom lalek Ka-Tzetnika 135633 i nazywa obozowy oddział kobiet zmuszanych do prostytucji — wybór, który od początku ciągnął się za grupą jako zarzut.

Latem 1978 roku ukazała się wydana własnym sumptem epka An Ideal for Living. Jej okładka, przedstawiająca chłopca w mundurze Hitlerjugend, tylko wzmocniła nieporozumienia. Muzycy tłumaczyli, że chodziło o prowokację wymierzoną w niepamięć, a nie o sympatie polityczne.

1979

Factory i „Unknown Pleasures”

Zespół podpisał kontrakt z Factory Records — manchesterską wytwórnią prowadzoną przez telewizyjnego prezentera Tony'ego Wilsona i Alana Erasmusa, w której umowy zawierano na słowo, a każdemu przedsięwzięciu nadawano numer katalogowy, łącznie z plakatami i klubem.

Unknown Pleasures ukazał się w czerwcu 1979 roku. Producent Martin Hannett nagrywał perkusję ścieżka po ścieżce, dodawał pogłos i ciszę, i wypchnął gitary na drugi plan — wbrew zespołowi, który chciał brzmieć ostrzej. Okładkę zaprojektował Peter Saville, wykorzystując wykres impulsów radiowych pulsara CP 1919; stała się jednym z najczęściej kopiowanych obrazów w historii muzyki.

1980

Choroba, „Closer”, 18 maja

U Iana Curtisa zdiagnozowano padaczkę. Ataki zdarzały się także na scenie, a leki i tryb życia na trasie wzajemnie się wykluczały. Do tego doszedł rozpad małżeństwa i rosnąca presja związana z pierwszą trasą amerykańską.

W marcu 1980 roku zespół nagrał w londyńskim studiu Britannia Row drugi album, Closer. Ostatni koncert zagrał 2 maja w High Hall uniwersytetu w Birmingham.

Ian Curtis zmarł 18 maja 1980 roku w swoim domu w Macclesfield. Miał dwadzieścia trzy lata. Closer ukazał się w lipcu, a singiel „Love Will Tear Us Apart” — najbardziej znany utwór zespołu — wszedł na listy już po jego śmierci.

Po 1980

New Order i to, co zostało

Sumner, Hook i Morris ustalili wcześniej, że gdyby ktokolwiek odszedł ze składu, reszta wystąpi pod inną nazwą. Dotrzymali słowa: powstało New Order, do którego wkrótce dołączyła Gillian Gilbert. Zespół poszedł w stronę elektroniki i klubów, ale początek jego katalogu wyrasta wprost z materiału pisanego jeszcze wcześniej.

W 1981 roku ukazało się Still — zbiór nagrań studyjnych i koncertowych. W kolejnych dekadach dorobek Joy Division porządkowały kompilacje i reedycje, a płyty zespołu regularnie wracają na listy najważniejszych albumów w historii.